با من حرف بزن
که واژههایم
در تلاقیِ نگاهی
میانِ من و تو
حبس شدهاند…
در گوشهای حتی
آن سویِ ثانیهها
که سرریز میشود
از تو
از بویِ بهار
همان سو که سکوت
پیوسته میکوبد
بر آستانِ خفتهیِ انتظار…
با من حرف بزن
با من حرف بزن
که نبضِ این صدا
طنین میگیرد و
سوسو میزند
از دورترین بامِ خیال
آن صدا
میبَرَدَم
میبارَدَم
بر چشمهایی
که چنین خیس
واماندهاند از
اینهمه سال، سوال!
ای وای از آن
تهماندهیِ
فنجانِ فال!
با من حرف بزن
خوابهایِ مرا
یکتنه دزدیدهای
ای تو رؤیایِ
دستنیافتنیتر از دیروز!
که هم در فرداها
از خودت پژواکی
به اندازهیِ قامتِ من دوختهای
بیشتر از همهمهیِ امروز…
تو نمیدانی ولی
نمنمک از آتش و خون
جایی میانِ جان و جنون
مرا سوختهای
تمامم افروختهای
با من حرف بزن
حزنِ سکوتت
برایم خاکستری ساخته است
کز رو
پر نهیب مینماید
و در زیر
صد لهیب
در سینه
نگه داشته است!
و من
در پیِ آن بسترِ ظاهرْخاموش!
که ققنوسوار
از آن
برخیزم و برخیزم!
میپایی؟
که لحظه لحظه
صدایت را
و ذره ذره
نگاهت را
در جان و تنم
قاب کنم، بیاویزم!
میآیی؟
حال دریاب
این من و این
حالتِ غمگونهیِ هر روزِ من!
تو بیا
وز نابترین موجِ شِکَن
نایابترین طَرْفِ سخن
با من حرف بزن
با من…
حرف بزن!
