از چه برخاست که چنین،
چشمِ تَرَم
با تبِ غوغایِ خیالش
آمیخت؟
ترجمهیِ ذهنِ خدا
شاید بود و رهید،
آنچه از
وسوسهیِ رویشِ رنگ
به رسواییِ پاییز رسید!
بیگمان،
طعنهیِ دلتنگیِ باران
به کمانْرنگِ نگاهش برخورد
که جهان
با ضربانِ پلکَش، پژمرد!
رسم بر بیقراری بود مگر؟
کز هر طرفی،
طاقِ طلاکوبِ نگاهش
بر دلکم شور پاشید
و نمدارِ رُخَش، نور!
حال،
این من و این
آغوشِ گلاندامِ خزان…
میرباید ز سَرم
چِهْرْهِزاران، خواب را!
باید نوش کنیم
قاعدهیِ عاشقی
و حظِ جنون را
که دو خط شعر زَنَد،
اشک شوند قافیهها!
آه ای پاییز…!
ای دامِ گلاندامِ رهت
توطئهیِ مزرعِ مرگ
بین که چه سان
میکِشیام
بر درِ آرامگهِ
سردِ زمستانیِ برگ!
مست تواند
که تاب آورَد
آن جادوگریِ ناب را
آن دَم که رباید ز سَرم
چهرهزاران، خواب را!
اوست نه همقافلهیِ تابسِتان،
نه زمستان، نه بهاری!
بلکه آرام پلیست
خیمهزده بینِ دو پایان…
او خزان است، آری!
