چه یادِ من کنی یا نه
تو در یادی
چه پیدایت کنم یا نه
تو اینجایی
و فرقی هست نهان این‌بار…

که من در کوچِ تنهایی
در این شب‌هایِ شیدایی

تو را از گوشه‌یِ مهتاب
پریشان‌حالیِ یک خواب

ادامه می‌دهم بسیار
ادامه می‌دهم بسیار…

چرا که من
از این حرمان
از این خودسوزیِ پنهان‌
در آرامِ نگاهِ تو
گمم، راهی نمی‌یابم!

از این بن‌بست،
رهایی را
نه می‌دانم!
نه می‌خواهم!

تماشا کن
که امشب من
خیالت را هم‌آغوشم
منِ تشنه، از این چشمه
صدایِ آب می‌نوشم

تماشا کن
که جانِ من
دمی آرام نمی‌گیرد
در این شب با خیال تو
چنین جانانه می‌میرد!

چه یادِ من کنی یا نه
چه پیدایت کنم یا نه
تو در یادی! تو اینجایی!
تبلور می‌کنی هر بار
هویدا می‌شوی انگار

و من در کوچِ تنهایی
در این شب‌هایِ شیدایی

تو را از چهره‌ای دلتنگ
تو را از حزن یک آهنگ

ادامه می‌دهم بسیار
ادامه می‌دهم بسیار…

 

یادداشت نویسنده

رضا رحمانی به تاریخ ۲۸ مهر ۱۴۰۴ اتفاق افتاد.

فهرست