سرد است و این ثانیهها
بیرمق از یخزدهگیاند هنوز
گویی این زجهیِ ممتد
که از هجمهیِ رخوت جاریست
زهرآلودهیِ همخوابگی
با وسعتِ دیروز شده است!
صد صدا،
بی تو جا مانده در کوچهها
میخزند، میخزند
در خلوتِ واماندهیِ
ذهنِ خمارم هر شب…
آن روزها
شعشعهیِ شاهانهیِ
چشمِ خمارت
عشق بود
این روزها اما
آه است
و هلهلهیِ حزن
و هیاهویِ هواخواهیِ یادت…
و همراهی که
در این حوض، مرا، فکرِ مرا
غسل دهد
نیست که نیست!
سرد است
و این ثانیههایند کنون
دربهدرِ زایشِ یک برگ
و تقدیم به صبح
ثانیههایی که چنین بیرمق
اِستاده پیِ رانشِ فکرند…
دریغ از هوسی!
