من تو را
از کودکانههایت از بَرَم
تو همانی
که ترنمِ نگاهت
مشتِ شعر را باز میکرد
آری!
تو همانی
که میشد بیپروا
در خیالت سقوط کرد
و زنده ماند!
بگذار راحت بگویم:
من تو را
لابهلایِ کودکیهایت
حفظ شدم…
تو همانی
که صبح بهخیر گفتنِ
یاکریمهای حیاطِ خانهیِ
مادربزرگ را
در سینه قاب کردی…
تو همانی
که دلت غَنج میرفت
برای پاککنهایِ طیارهای شکلِ
داخلِ دکانِ بقالیِ محل…
آری تو همانی
که وسوسهیِ
ولگردیهایِ کودکی را
حالا به یادگار آوردهای!
تو همانی!
اما من…
“منِ اکنون”
که در میانهیِ نامساویِ
این عمرِ خوابآلود
ایستاده
و به تو خیره مینگرد!
انگار
این سفر دارد تو را
در بزنگاه میانسالی
به سوی جنجالی دگر
بدرقه میکند…
خدا پشت و پناهت
که من تو را
از کودکانههایت از بَرَم!
تو ماندن را
دوباره ترجمه کردهای!
تو همانی
که میدانی
باید دید و پذیرفت
آنچه حادثه زندگی
پیشکشت کرده است…
که من تو را
خط به خط
از کودکانههایت
از بَرَم!
