تو مرا بعدتر از من یاد آر
بعدتر از عیشِ بهار
بعدتر از خوابِ خمار
به هوایِ خاطرهای
غمتر از زخمهیِ تار
تو مرا بعدتر از من یاد آر
که در این نورگریزیِ تمام
و در این بُعدِ سیهشامِ مدام
آنچه از من باقیست
در نفسهای تو جاریست…
و ندانستی هرگز
آنچه هستم وهمیست
میانِ من و یغماگریِ لحظهیِ حال
و بسانِ شبپرهای رو به زوال
کو سایه زَنَد رقصکنان
بر افقِ قبلهگهِ قبیلهیِ شبزدهگان
حال این منم
“دل به مه داده تنی” بیخورشید
“سر به زانو زدهای” پر تردید
غرقِ ناکوکیِ “آهنگی که به پایان نرسید!”
تو ولی میروی و من میپرسم:
در کجایِ این خاطره
باید خویش نهفت؟
کس هیچ ندید،
کس هیچ نگفت!
وهمِ پر همهمهای
دورتر از هر چه تویی
سرنگون میکند
آوازِ خوشِ
فاختهگیهایِ مرا
و در این قافلهیِ
شومِ شبیخونخورده
شعرِ شب میسازد
آوارهگیهایِ مرا
حال که تلخندِ عدم،
قندتر از ثانیههاست
لحظه ناکوکتر از
نبضِ کژِ وسوسههاست
میسپارم همه غمهایِ تو را
بر دوشِ یاد
او که رامشگرِ طغیانِ همه
فاصلههاست…
باز با تو آرام میگویم:
که مرا پیشتر از “صبحِ اَلَست”
دورتر از “هر چه که هست”
بعدتر از “لمسِ دو دست”
تو مرا بعدتر از من، یاد آر
به هوایِ خاطرهای غمتر از زخمهیِ تار
تو مرا بعدتر از شعر
تو مرا تا
“نقطه، سرِ خط!”
یاد آر!
