یک روز حوالیِ هوایِ تو،
دستِ خودم را میگیرم
و میبرم
تا ابتدایِ جادهیِ دیروز…
آنجا که
یک پلک
تا مرورِ شمعدانیها مانده
و نور
رنگِ دیگری دارد
و من میتوانم
دستِ خودم را
رها کنم
و بسپارمش
به استقبالِ نگاهت…
یک روز
در همان حوالی،
خودم را با آغوشت
تنها میگذارم…
که به صرفِ یک فنجان خاطره
سوارِ خیالت کنی
و بِبَریاش
تا فرداهایِ بیشمار…
همانجا که پیشتر
تو را در تار و پودِ همیشهاش
رج زدهام،
بسیار بسیار…
میدانستی
که در انتهایِ
یک زمستانِ سرد
میشود کنجِ نگاهت
قیلوله کرد
و صدایت را
پرواز کرد
و از لابهلایِ خندههایت،
سبد سبد خیال چید؟
میشود حتی
با خمارِ صبح،
همقمار شد
تا پیشِ پایِ خورشید،
طلوع کنی
تمامِ مرا
و نحسیِ این لحظهها را
پیش از ساعتِ بیستوپنج
به سویِ
گورستانِ خاطراتِ بیبازگشت،
بدرقه کنی…
که من
سخت خستهام
و میترسم
از این وهمِ زیستن!
تو مرا دریاب…
مرا دریاب!
