زیستن را به تماشا نشسته‌ام!

آن‌گاه که
میانِ بی‌معناییِ
این حادثه‌ی هزارتویِ سیاه

تن‌هایِ تنها را
به آغوشِ ناخوشِ خویش
فرا می‌خوانَد و من…
وامانده از
ناچاری‌هایِ گاه بی‌گاه،

سر می‌کِشم
به ساعت‌هایِ دورتر… دیرتر…
آنجا که می‌شود
“حضور” را به سینه چسباند
تا قبض کند
نبضِ وجودت را
میانِ فاصله‌هایِ
تند و عبوسِ
این پرتگاه…

زیستن را به تماشا نشسته‌ام!

همان که
“هبوطی تلخ”
بر گریبانش آویختند
و مختار،
به انزوایِ جبرش بردند…

همان که
کوچه‌هایِ خرافه‌اش
از بویِ نشئه‌گیِ
مغزهایِ عریان
سرشار بود
و دیروزها را درونش
دود می‌کردند…

کاش می‌شد
معنا را
در حوضِ خیال شست
و زمان را
جایِ سوغاتِ این سفرِ کوتاه،
به انجماد دوخت!

کاش می‌شد
همیشه را
در نگاهی بی‌انتظار
حبس کرد
و هیجانِ نیامده‌ها را
به مفت فروخت!

که من
در بی‌داوری‌ترین حالتِ قرن
مستندِ خویش را
به قامتِ اکنون،
پیوست کرده‌ام…

که من
در بی‌داوری‌ترین حالتِ قرن
زیستن را…
به تماشا نشسته‌ام!

 

یادداشت نویسنده

رضا رحمانی – به تاریخ یازدهم اسفندماه چهارصد و سه

فهرست